ای برادران گرامی؛ پیامبر صلی الله علیه وسلم بر منبر بالا رفت. پای خود را بر پلهی اول گذاشتند و فرمود: «آمین» به پلهی دوم رفت و فرمود: «آمین» به پلهی سوم رفت و باز فرمود: «آمین».
صحابه چیزی نفهمیدند.
پس از پایان نماز و خطبه گفتند: ای رسول خدا! برای چه آمین گفتید؟ فرمود: جبرئیل نزد من آمد و گفت: — و این مهمترین سخن در این خطبه است —
(( خاب وخسر من أدرك رمضان فلم يغفر له، إن لم يغفر له فمتى؟ ))
(( «زیانکار و بدبخت شد کسی که ماه رمضان را درک کند و آمرزیده نشود؛ اگر در رمضان آمرزیده نشود، پس چه زمانی آمرزیده خواهد شد؟» ))
رمضان ماه توبه است، ماه روزه است، ماه نماز تراویح است، ماه نماز صبح در مسجد است.
(( «زیانکار و بدبخت شد کسی که رمضان را درک کند و آمرزیده نشود؛ اگر در رمضان آمرزیده نشود، پس چه زمانی آمرزیده خواهد شد؟» ))
این ماه، ماه توبه است؛ ماه نزدیکی به خداست؛ ماه محبت است؛ ماه نماز است؛ ماه قرآن است؛ ماه عبادت است.
به خدا سوگند هیچ اشکالی ندارد که عادتهایی را که مردم به آن خو گرفتهاند، مانند شبنشینیها و مهمانیهای هر شب در رمضان، کنار گذاشته شوند.
آنها را برای بعد از رمضان بگذار. این دیدارها را به بعد از رمضان موکول کن و این ماه را ماه عبادت قرار ده. نماز مغرب را بخوان، غذای معتدلی بخور، و خود را برای نماز تراویح آماده کن. سعی کن در تراویح با خدا باشی. آرزوی من این است ـ و سخنم دقیق است ـ که بیشتر مردم وقتی رمضان میآید، خدا را عبادت میکنند و راه درست را پیش میگیرند؛ اما وقتی رمضان تمام میشود، دوباره به همان حالت قبلی بازمیگردند.
رمضان بعدی میآید، بالا میرود و بعد دوباره پایین میآید و در حقیقت بهرهای نبرده است. تصور کن رمضان مانند پلهای است که انسان از آن بالا میرود و به دستاوردهایی میرسد، سپس در طول سال آنها را ادامه میدهد. وقتی رمضان دوم میآید باز بالاتر میرود و ادامه میدهد. بالا رفتن و پایین آمدن نباید باشد؛ بلکه باید بالا رفتن و باز هم بالا رفتن باشد. خداوند رمضان را چنین خواسته است. هر رمضان باید یک جهش کیفی ایجاد کند که در طول سال آن را ادامه دهی. مثلاً اگر سی روز نماز صبح را در مسجد خواندی، بعد از رمضان هم نماز صبح را در مسجد ادامه بده. اگر نماز عشاء را در مسجد خواندی، پس از رمضان هم آن را ادامه بده؛ زیرا:
(( من صلى الفجر في جماعة فهو في ذمة الله حتى يمسي، ومن صلى العشاء في جماعة فهو في ذمة الله حتى يصبح ))
(( هر کس نماز صبح را به جماعت بخواند، تا شب در پناه خداست؛ و هر کس نماز عشاء را به جماعت بخواند، تا صبح در پناه خداست ))
(( مَنْ صَلَّى الصُّبْحَ فَهُوَ فِي ذِمَّةِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ ))
(( هر کس نماز صبح را بخواند، در پناه خداوند عزوجل است ))
[ سنن ابن ماجه، از سمره بن جندب ]
(( مَنْ صَلَّى الصُّبْحَ فَهُوَ فِي ذِمَّةِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ ))
(( هر کس نماز عشاء را به جماعت بخواند، گویی نیمی از شب را به عبادت گذرانده است ))
[ به روایت مسلم از عثمان بن عفان رضیالله عنه ]
پس اگر نماز صبح و عشاء را به جماعت بخوانی، تمام شب و روزت زیر پوشش و حفاظت الله خواهد بود.